Brazilië 2010

Aan al het goede komt een einde zeggen ze. In de laatste aflevering neemt sebas je mee naar Sao Jao del Rei en Rio de Janeiro voor een spetterend einde van ons avontuur!

In de nieuwste nieuwe video van onze brazilie reis nodigen we alle kinderen uit de buurt uit voor een spetterend feest, dat ietsje drukker werd dan verwacht, vieren we erwins verjaardag uitbundig, en gaan we natuurlijk keihard verder met klussen!

Enjoy!

Eindelijk is het schoonmaken klaar en mogen we lekker kliederen met verf op de muur!

Hij is er weer bij! Het verslag van onze razende reporter sebastiaan op weg naar brazilie. Nu met supervet intro!

Richard

Nu de videoverslagen binnenrollen, hierbij ook nog een verslag in woorden. Jullie hebben natuurlijk al kunnen lezen wat we allemaal beleefd hebben, maar hierbij nog even een terugblik, waarin we ook vertellen hoe we er zelf op terugkijken. Er zijn ook nog wat foto’s toegevoegd van onze laatste dagen in São João del Rei, Tiradentes en Rio de Janeiro.

Verslag Braziliëreis 2010
“We zijn er weer bij, en dat is prima!”

Vrijdag 16 juli: na een lange tijd van voorbereiding was het dan eindelijk zover, het begin van onze reis naar Brazilië! Hoewel, eerst hadden we nog een extra weekendje voorbereiding te gaan: het GO Fest bij Jeugd met een Opdracht Heidebeek. Hier kwamen zo’n 100 jongeren samen om, bijna letterlijk, klaargestoomd te worden om de wereld in te trekken. Met een tjokvol programma bestaande uit diensten, workshops, seminars, stille tijd, teambuilding, oh ja, en ook nog even slapen, kregen we flink wat geestelijk voedsel voorgeschoteld. Het was een erg goede tijd om onszelf beter op elkaar en op God af te stemmen, en alvast een beetje uit onze veilige omgeving te stappen.

Op maandagmiddag werd het dan toch echt menens en we stapten op de trein naar Schiphol. Na een voorspoedige reis van zo’n 26 uur kwamen we aan bij het semi-internaat in Barbacena, Brazilië. Al snel schalde het ”We zijn er weer bij en dat is prima, viva Brazilië!” door het gebouw. Dit was intussen ons ‘themalied’ geworden, tot grote vreugde van sommigen, en iets minder grote vreugde van anderen. In Barbacena werden we verwelkomd door Jaap & Jennie Wiersma (van Brazilië Zending), Wim & Daniëlle de Keijzer met hun kinderen (zendelingen in Brazilië en vrienden van Erwin & Fennegien) en een groepje Brazilianen. Met deze mensen zouden we de komende tijd optrekken en samenwerken.

De volgende dag konden we meteen aan de slag met het opknappen van het semi-internaat. Eerst moest de boel worden schoongemaakt, daarna werden de blikken verf opengetrokken en kon het echte werk beginnen. Met vrolijke kleuren van (Hollands) oranje tot donkerblauw tot mintgroen kreeg het gebouw een flinke make-over. Staande op gammele steigers, met een verfroller op een bamboestok in de hand, hebben we flink doorgewerkt, en het resultaat mocht er best wezen. Het was erg leuk om te zien dat de muren vervolgens verder werden opgevrolijkt met leuke figuren. Dat werd gedaan door Fons en Carolien, een echtpaar uit Nederland, dat ook speciaal daarvoor naar Brazilië was gekomen.

Behalve het verfwerk hebben we in Barbacena ook een aantal activiteiten georganiseerd: o.a. een kinderprogramma, een vrouwenmiddag, de nodige voetbalwedstrijden (wij hebben de meesten gewonnen ) en we hebben bijgedragen aan de diensten in een van de kerken in de wijk. Het was een kleine gemeente, maar de mensen waren vol vuur voor God en ontvingen ons hartelijk. We hadden een en ander voorbereid, zoals een lied in het Portugees, een preek en een getuigenis. Maar God had nog meer in petto.. na de preek kwam een meisje naar voren om haar hart aan Jezus te geven. En we mochten met verschillende mensen bidden om genezing. Het was erg gaaf om later te horen van een gezin hoe zij erg bemoedigd waren door onze aanwezigheid in de dienst. En dat het beter ging met mensen waarvoor gebeden was!

Naast Barbacena hebben we nog twee plaatsen bezocht; São João del Rei en Rio de Janeiro.
In São João del Rei staat ook een semi-internaat van Brazilië Zending. Hier hebben we genoten van de Braziliaanse natuur tijdens een wandeling door de bergen, en namen we deel aan een feestelijke kerkdienst en een paar koffiebar-avonden. Ondanks de taalbarrière konden we contact leggen met de aanwezige Braziliaanse jongeren, door samen te tafeltennissen, te tafelvoetballen en pizza te eten. Maar ook door een aantal goede gesprekken, met hulp van onze ‘tolken’ Jaap en Wim.

We mochten de reis besluiten in de bijzondere stad Rio de Janeiro. Hier verbleven we in een kerk die tegen een berg op stond, op de rand van een favela (sloppenwijk), met uitzicht op het beroemde Christus beeld. En alsof dat niet al speciaal genoeg was, werden we op een ochtend ook nog verwelkomd door aapjes en vele mooie vogels. We hebben onszelf hier een beetje rust gegund en hebben een tour door de stad (en langs de bijbehorende stranden) gemaakt.
Op de laatste dag zijn we de naast de kerk gelegen favela ingegaan, samen met Wim en een kennis van hem die daar woont. Door de jaren heen zijn de kartonnen muren van de huisjes wel vervangen door stenen muren, maar nog altijd is het een kwetsbare plek. Verder de berg op was namelijk te zien dat sommige huisjes simpelweg waren weggespoeld door de wateroverlast van enige tijd geleden. We hadden hier een paar vriendelijke ontmoetingen met de bewoners, hoewel sommigen wel een pistool onder hun shirt verborgen hielden… We hebben gebeden op een paar plaatsen in de wijk, en voor een aantal mensen persoonlijk. Gewoon op straat, dat is heel normaal in Brazilië. Maar, dat maakte het niet minder speciaal!
Na wederom een lange, maar voorspoedige reis, was het einde daar. We waren weer thuis, en dat was ook prima.

Het is voor ons allemaal een geweldige ervaring geweest, waarin we veel hebben mogen uitdelen, en ook veel hebben mogen ontvangen. We hebben een stukje mogen zien van Brazilië, een land dat velen misschien vooral kennen om haar sloppenwijken en gewelddadige bendes. Het heeft echter zoveel moois te bieden! Prachtige natuurgebieden en exotische dieren, maar vooral ook prachtige mensen die hartelijk, open en gepassioneerd zijn. We hebben met vele Brazilianen samen gewerkt, gelachen, gezongen, gebeden, en ook wat traantjes weggepinkt bij het afscheid (zij nog heel wat meer dan wij…).
We hadden een geweldig team! Niet dat wij als individuen nou zo geweldig zijn, maar de sfeer was super en iedereen had z’n plekje in de groep. Ieder heeft op zijn of haar eigen, unieke manier een bijdrage kunnen leveren. Ook was het erg fijn om met Jaap & Jenny en Wim & Daniëlle samen te werken, ze hebben ons geïnspireerd met hun passie voor God en voor het land.
Maar het mooiste was dat God duidelijk aanwezig was met Zijn Heilige Geest. Hij heeft ons bewaard, tijdens de lange reizen, op de wiebelende steigers en in de sloppenwijken. Hij heeft in ons gewerkt; we hebben gezien hoe sommigen van ons veranderden en dichter bij Hem kwamen. En Hij heeft door ons heen gewerkt, zodat we de Brazilianen op vele manieren konden dienen met de liefde van Jezus!

Was er dan helemaal niets vervelends aan deze reis? Ach, natuurlijk hebben we allemaal zo onze mindere momenten gehad. Maar eerlijk gezegd viel dat in het niet bij alle goede dingen.
We mogen God erg dankbaar zijn! (en dat zijn we ook )

Tot slot willen we iedereen heel erg bedanken die ons heeft gesteund. Zonder jullie gulle gaven, gebeden en goede woorden hadden we dit niet kunnen doen. Hartelijk bedankt!

Namens het hele Brazilië team:
Erwin, Fennegien, Simon, Joël, Richard, Sander, Verusca, Helene, Sebastiaan, Debora, Maaike, Gerco, Marijke, Matthijs en Edwin

Het lijkt alweer zo lang terug dat we naar brazilie zijn geweest. Je zou bijna vergeten dat we voordat we naar brazilie gingen nog een heel tof voorbereidingsweekend hebben gehad. Het heeft even geduurd, maar ik heb eindelijk tijd en de juiste programma’s om al die uren film te verwerken. Hier is een verslag van dat weekend, gepresenteerd door uw razende reporter Sebas.

De komende tijd zullen nog meer afleveringen volgen, dus hou deze site in de gaten!

Richard

Een week later. We zijn allemaal weer een beetje gewend aan het drukke Nederlandse leven. Ook druk is het uitzoeken van 3500 foto’s die gemaakt zijn en ruim 300 filmpjes. Een korte compilatie vind je hieronder!

We zijn er weer bij!

Om het verhaal nog even compleet te maken, hier nog een laatste blogbericht met wat schrijfsels die ik heb geschreven in Rio de Janeiro!

~

“Zien jullie iets wat op blauw lijkt?” vraagt Debora, terwijl ze naar de lucht kijkt. Het is woensdagochtend en buiten regent het en hangt er mist. Al vanaf de reis naar Rio toe is het niet meer opgehouden met regenen, tot huilens aan toe. Waar we gisteren vanuit onze slaapkamer nog tussen de bergen door de baai zagen liggen, zien we nu slechts een grijze waas van ondoordringbare mist. Het is wel erg jammer; precies als we in dé grote, bekende stad zijn, regent het pijpenstelen.

Maar ondanks de ondoordringbare nevel, de kilo’s muggenbulten en de mieren op de grond van de meidenslaapzaal, gaan we eens lekker genieten van deze stad!

~
Na een aantal uur rondrijden in de stad (Wim en Daniëlle gaven ons een rondleiding in de de busjes) stopten we op een strandje, om onze lunch te nuttigen:

Met grote schuimkoppen raast het water over het kleine strandje en sleurt het lichtbruine zand heen en weer. Enthousiast springen de kinderen door de golven. Joelend en gillend, terwijl hun ouders herhaaldelijk roepen dat ze uit moeten kijken voor de sterke zuigkracht van de zee. Het is opgehouden met regenen maar nog steeds legt de laaghangende bewolking een sluier over de bergen aan de overkant. Een groep duiven speurt knikkend met hun kopjes het strand af, op zoek naar iets eetbars, achter gelaten door mensen.

~
We lopen een berg op, een kronkelend maar verhard pad omhoog. Aan de rechterkant kijken we tussen de (palm)bomen door uit over de zee, met in het midden van de baai een onbewoond eiland. Iedereen gilt verrukt als in een boom die over de weg heenhangt aapjes verschijnen. Tientallen fotocamera’s worden tevoorschijn getoverd en volgeschoten met foto’s van allerhande dierentuindieren: van aapjes en vuurrode vogeltjes tot enorme schildpadden. Het landschap aan de linkerkant van het pad doet me denken aan Tarzan: terwijl hij naar de beeldschone Jane kijkt, pakt hij een stevige liaan beet en slingert tussen de apen en slangen door naar zijn geliefde.

~
Na deze ervaring gaat een deel de suikerberg op om van het prachtige uitzicht over Rio te genieten en het andere, grootste deel gaat naar de Copacabana, om te shoppen en op het bekendste strand van de wereld te zijn.

De dag erna is het tijd voor en bezoek aan de favela; sloppenwijk. Een echte sloppenwijk is het niet echt meer,  volgens Wim. “Deze wijk staat er al vijftien jaar en de mensen hebben in die tijd al heel veel aan hun huizen verbeterd. En de overheid is verplicht om waterleiding, riolering en elektriciteit aan te leggen als er ergens mensen wonen.”

Via de normale straat met dure huizen lopen we naar een steegje dat ons naar de slop leidt. Minidunne straatjes met onregelmatig gevormde trappen scheiden de kleine huisjes van elkaar: de huisjes zijn van goedkope bakstenen gemaakt, aan elkaar gemetseld met klodders cement. Het ziet eruit alsof het ieder moment in elkaar kan storten maar blijkbaar is het stevig genoeg voor wat het moet dragen.
Door de kleine steegjes loopt vocht, afkomstig uit lekkende rioolbuizen en overal ligt hondenstront. Het stinkt er en ik wil er absoluut niet over na denken wat er allemaal op mijn voeten terecht komt, als ik hier met teenslippertjes loop. Overal in de wijk komt Wim oude bekenden tegen, waarmee hij een praatje aanknoopt. Een pijnlijke ontmoeting is die met twee jongens van mijn leeftijd (17). Met twee pistolen in de hand groeten ze verlegen en lopen dan hard door. Ze schamen zich een beetje voor hun gedrag tegenover Wim, want de pistolen getuigen van hun betrokkenheid bij een drugsbende.

~

Zo wat losse flodders van Rio de Janeiro. Daarna ging het snel: inpakken, inchecken, instappen en vliegen maar! Na weer tig uur vliegen en een verjaardagsliedje voor Helene, waren we weer op schiphol!

NEDERLAND!

Huilende kinderen, huilende volwassenen, bergen vol Nederlandse cadeautjes en borden vol vlees en ander lekker eten. Emailadressen werden uitgewisseld, namen op tshirts geschreven en kilo’s knuffels uitgedeeld. Het afscheidsfeest van vanavond is voorbij.. morgen zullen we definitief vertrekken.

Dit is hoogstwaarschijnlijk ons laaste bericht voordat we weg gaan. Morgen vertrekken we naar Rio de Janeiro, waar we onze laatste paar dagen zullen genieten van de stad, het uitzicht, de stranden en alles wat we zullen gaan zien.

Tot op Schiphol!

Op grote bruine rotsen, aan de rand van een stromende rivier, genieten we van het zonnetje. Door de grote (en kleinere) rotsblokken in de rivier, staat het dichtsbijzijnde water stil en kun je er prima zwemmen. Uitgelaten rent iedereen in bikini en zwembroeken naar de waterkant. Lekker zwemmen, jippie! Maar algauw bekoelt het enthousiasme een beetje; elk lichaamsdeel dat je in het water steekt, lijkt per direct te bevriezen. Toch springen de eerste diehards er zonder aarzelen in en volgen de meesten na een tijdje aan de temperatuur van het water te hebben gewend. Anderen klimmen van rots naar rots en proberen het grootste rotsblok halverwege de rivier te bereiken zonder al te nat te worden. Vanaf dat blok is het uitzicht formidabel. Prachtig helder water dat tussen rotsblokken door kabbelt, zwaluwachtige vogeltjes die over het wateroppervlak scheren en veel kleine visjes. Vlak voordat we vertrekken, bereiken we het ultieme vakantiegevoel: vier, nee, zelfs vijf levensechte toekans vliegen over. Verrukt en gelukzalig verrast staart iedereen gebiologeerd naar de vogels, die op zo’n afstandje niet meer lijken dan zwart-witte vlekjes met een knaloranje punt. Waaaauw! Daarna pakt iedereen zijn spullen en door het stugge, kriebelende gras lopen we in een sliert achter elkaar terug naar de auto’s.

~

En da’s maar één mooi moment van dit deel van deze reis; een deel met mooie rondwandelingen en -ritten, stadjes bezoeken en de toerist uithangen. Een heerlijke beloning op ons harde werken van de afgelopen twee weken! (We hebben zelfs alledrie de buitenmuren afgekregen + drie binnenruimtes en de toiletten/douches!!) Gisteren leidde Jaap ons namelijk door de mooie natuur de bergen op. Over zanderige paden, onregelmatige rotsen en door hard en kriebelig gras, via routes die geen toeristisch wandelboekje ooit had geadviseerd, kwamen we op een prachtig uitzichtpunt van waar je over de hele stad uit kunt kijken. We volgden ons hart en zegenden de stad. Op verschillende plekken in onze tocht stonden kaarsjes. Een stukje opgebrand maar verder nog helemaal in tact.
“Is dat om de mensen te gedenken die hier zijn omgekomen?”
“Nee, voor voodoo”
Jaap vertelde over de verschillende spirituele praktijken die in en rond de stad plaatsvinden en wat er al veranderd is, sinds er christenen wonen in São João del Rei. De kaarsjes werden gebruikt voor bepaalde voodoo-rituelen.
“Weg met voodoo!” vond Matthijs en na wat overleg smeet hij de kaarsjes over de rand de afgrond in. Terwijl wij Gods aanwezigheid uitspraken over die plek, sloegen ze kapot op de rotsen.
“God is groter dan voodoo!”
Na een af en toe levensgevaarlijk schijnende afdaling klommen we over prikkeldraad en stenen in een klein riviertje de wijk weer in.

~
Dat waren de natuurmomenten in São João del Rei. Daarnaast hadden we een paar avonden in de koffiebar die daar is. Grote schuifdeuren die de koffiebar scheiden van de wijk werden wijd opengeschoven en heetten iedereen welkom die langs kwam lopen en nieuwsgierigheid niet kon bedwingen. We stelden ons voor, zongen een lied, gaven een getuigenis en hadden goede gesprekken met de Brazilianen. Binnen no-time hadden we contact met hen, door middel van tafeltennis en tafelvoetbal.

We konden tot een zegen zijn, ook op deze plek.